کد خبر: ۱۴۶۴۵
تاریخ انتشار: ۲۱ فروردين ۱۳۹۷ - ۰۹:۵۲
ین آیه مربوط به داستان حضرت موسی علیه السّلام است. خداوند می فرماید: موسی علیه السّلام در عصری به دنیا آمد و بزرگ شد که فرعون طغیان کرده و ادعای ربوبیت داشت . . .
مهدی پرس:

وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ [1]

«و می خواهیم کسانی که در آن سرزمین فرو دست شده بودند، منت نهیم و آنان را پیشوایان [مردم ] گردانیم و ایشان را وارث [زمین ] کنیم.


این آیه مربوط به داستان حضرت موسی علیه السّلام است. خداوند می فرماید: موسی علیه السّلام در عصری به دنیا آمد و بزرگ شد که فرعون طغیان کرده و ادعای ربوبیت داشت. او بنی اسرائیل را به استضعاف کشانده و دستور قتل فرزندان آنان را داده بود و می خواست آنها را نابود کند؛ در حالی که اراده خداوند چیز دیگری بود. او می خواست بر آنان منت گذارد و آنان را پیشوا قرار دهد تا پس از سال ها، پیشوا و وارث در زمین باشند پس از آن که زمین در دست دیگران بود، و آنان را در زمین مکنت دهد و حکومت قوی و پابرجا به آنان ارزانی دارد تا بتوانند از آن استفاده کنند.

هرچند ظاهر آیه بیان یک قسمت از حوادث روزگار قوم بنی اسرائیل و حضرت موسی علیه السّلام است؛ ولی می دانیم که خداوند از گفتن این داستان ها هدف دارد و گویا می خواهد بگوید:

مستکبران و زورمداران ادامه حیات و حکومت خود را در استثمار مستضعفان می دانند و به دنبال آنند که به گونه ای از آنان بهره کشی کنند و در نهایت آنها را از هستی و حیات مناسب محروم سازند؛ ولی اراده خداوند بر خلاف خواست قدرتمندان است و به بندگان خود کمک می کند. لذا در اینجا از فعل مضارع بهره گرفته که دلالت به استمرار دارد و می گوید: اراده دائمی و سنت ما چنین است که به مستضعفان (لایق) کمک کنیم.

این آیه بشارتی است برای همه حق پرستان وعدالت خواهان که حکومت ظلم و جور دائمی نیست و در نهایت، پیروزی برای رنج دیدگان خواهد بود. بیشتر از هر چیز دیگر، این آیه، به حکومت جهانی و انقلاب نورانی حضرت مهدی علیه السّلام مربوط می شود و قیام امام زمان علیه السّلام، مصداق کامل و تمام آن قرار می گیرد. امام علی علیه السّلام درباره این آیه فرمود:

«هم آل محمّد یبعث اللّه مهدیهم بعد جهدهم فیعزّهم و یذّل عدوّهم»؛[2]

این افراد خاندان پیامبرند که خداوند مهدی آنان را. .. برمی انگیزد و به آنان عزت می دهد و دشمنانشان را خوار و ذلیل می سازد.

خداوند در آیه، تعبیر «منت» را آورده و این نشانه عظمت و بزرگی این مسأله است؛ چرا که خداوند در موارد خاصی- مانند فرستادن پیامبران- تعبیر منت آورده است:

لَقَدْ مَنَّ اللَّهُ عَلَی الْمُؤْمِنِینَ إِذْ بَعَثَ فِیهِمْ رَسُولًا؛[3]

«به راستی خداوند بر مؤمنان منت نهاد که در میان آنان رسولانی برانگیخت».

بنابراین، اراده الهی بر این است که مظلومان و محرومان، بر جباران و ستمگران غلبه کرده و وارث زمین و صاحب اختیار آن شوند و با برپایی حکومت عدل، رهبری همیشگی بشریت را بر عهده گیرند و این اراده خدا تخلف ناپذیر است.

شیخ صدوق (ره) در «کمال الدین» روایات ولادت آن حضرت را نقل کرده است. طبق این روایت، هنگامی که حضرت به دنیا آمد، ابتدا به یگانگی خداوند و رسالت پیامبر صلّی اللّه علیه و آله و ولایت ائمه اهل بیت علیهم السّلام شهادت داد و سپس آیه یاد شده را تلاوت فرمود.[4]

* باتوجه به ذیل آیه «وَعَدَ اللَّهُ. ..»، وجود امام زنده نیز استفاده می شود؛ چرا که هر حکومتی رهبری زنده و حاضر می خواهد.[5]

پی نوشت:

[1]  قصص( 28)، آيه 5.

[2] شيخ طوسى، كتاب الغيبة، ص 184.

[3]  آل عمران( 3)، آيه 164.

[4]  كمال الدين و تمام النعمة، ج 2، باب 41، ح 1 و 2.

[5] يوسفيان، مهدى، امام مهدى (عج) در قرآن، 1جلد، بنياد فرهنگى حضرت مهدى موعود (عج) - ايران - تهران، چاپ: 4، 1387 ه.ش.

نام:
ایمیل:
* نظر: