کد خبر: ۱۴۰۰۸
تاریخ انتشار: ۲۳ بهمن ۱۳۹۶ - ۰۸:۳۰
حضرت ابراهیم خلیل الله؛
شما را از دنیا بر حذر می دارم، زیرا دنیا سرای کوچیدن و و جایگاه کدورت و سختی است. ساکن آن بار سفر می بندد و مقیمش از آن جدا می شود.
روزی ابراهیم ادهم بر در سرای خود نشسته بود و غلامان صف زده گرداگردش.
ناگاه درویشی در آمد با انبانی و عصایی،
خواست در سرای ابن ادهم رود، غلامان گفتند این سرای پادشاه بلخ است!!
گفت: نه این کاروان سرایی بیش نیست! ابراهیم فرمود تا او را بیارایند.
گفت: ای درویش! این برای من است نه کاروان سرا!!
درویش گفت: ای ابرهیم! این سرای، اول از آن که بود؟ گفت از آن جدم.
گفت چون او در گذشت؟ گفت از آن پدرم. 
گفت چون او درگذشت از آن که را شد؟ گفت مرا.
گفت چون تو بمیری که را می شود؟ گفت پسرم را.
درویش گفت جایی که در دم یکی وارد شود و یکی بیرون آید، مسافرخانه باشد نه خانه ی دائمی!!

***

امام علی (ع): 

«أُحَذِّرُكُمُ الدُّنْيَا فَإِنَّهَا دَارُ شُخُوصٍ وَ مَحَلَّةُ تَنْغِيصٍ، سَاكِنُهَا ظَاعِنٌ وَ قَاطِنُهَا بَائِنٌ»

شما را از دنیا بر حذر می دارم، زیرا دنیا سرای کوچیدن و و جایگاه کدورت و سختی است. ساکن آن بار سفر می بندد و مقیمش از آن جدا می شود.


حال دنیا را پرسیدم من از فرزانه ای
گفت یا برقی است یا خوابیست یا افسانه ای 
گفتمش این بی خیالان را که میبینی چرا دل بسته اند؟
گفت یا خوابند یا مستند یا دیوانه ای

مطالب مرتبط
نام:
ایمیل:
* نظر: