کد خبر: ۱۳۶۵۰
تاریخ انتشار: ۲۴ دی ۱۳۹۶ - ۰۹:۲۵
کلام بزرگان
موسی در مناجات با پروردگارش: خدایا! از من دوری که تو را ندا کنم، یا نزدیکی که با تو نجوا نمایم؟ خدای عزو جل او را وحی کرد: من همنشین آنم که مرا یاد کند!
زیر سایه بانی نشسته و خدا را ستایش می کرد:
فلک الحمد یا سیدی و مولای،
الهم انی الحمد حمدا یوافی محامد خلقک اذ فضلتنی علی کثیر من خلقک تفضیلا؛
سپاس تو راست ای آقا و سرورم!
خدایا ستایشت می کنم ستایشی که برابر تمام ستایش آفریدگانت باشد، زیرا مرا به بسیاری از ایشان برتری دادی!!
کور و بود و دست و پایش ناتوان،
با این وجود می گفت:
مرا بر بسیاری از آفریدگانت برتری داری!
او را پرسیدند:
خداوند تو را چه فضیلتی داده که او را این گونه حمد کنی؟
همین همنشینی با خودش! نعمتی برتر از این میابید؟!

***

پیامبر اکرم:

«إنّ موسى بنَ عِمرانَ عليه السلام لَمّا ناجى رَبَّهُ عزّ و جلّ قالَيا ربِّ ،أبَعيدٌ أنتَ مِنّي فَاُنادِيَكَ أمْ قَريبٌ فَاُناجِيَكَ ؟ فأَوحَى اللّه ُ جلّ جلالُهُ : أنا جَلِيسُ مَن ذَكَرَني»

موسی در مناجات با پروردگارش: خدایا! از من دوری که تو را ندا کنم، یا نزدیکی که با تو نجوا نمایم؟ خدای عزو جل او را وحی کرد: من همنشین آنم که مرا یاد کند!
نام:
ایمیل:
* نظر: