send print
2- آخرالزمان یعنی چه؟ آیا ما در آخرالزمان هستیم؟
عده ‏اى با توجه به اوضاع و شرایط فعلى حاکم بر جهان به این باور رسیده‏اند که دوره‏اى که ما در آن زندگى مى‏کنیم همان دوره آخرالزمان است که در روایات به آن اشاره شده است؛ زیرا براى آخرالزمان نشانه‏هایى گفته شده (مانند گسترش فساد و تفسیر دین براساس هوا و هوس و...) که این نشانه‏ها در دوره زمانى ما به وقوع پیوسته است پس زمان کنونى آخرالزمان است و ظهور نیز در این دوران محقق مى‏شود.

«آخرالزمان» اصطلاحی است که در فرهنگ اغلب ادیان بزرگ به چشم می خورد و در ادیان ابراهیمی، از برجستگی و اهمیت ویژه ای برخوردار است. این اصطلاح معمولاً به روزگار پایانی دنیا , رویدادهایی گفته می شود که ممکن است در این بخش زندگی دنیوی به وقوع پیوندد.
قرآن مجید در آیات فراوانی به دوران «آخرالزمان» اشاره کرده (ر.ک: سوره واقعه (59)، آیات 14 و 40 و 49؛ حجر(15)، آیه 24؛ اعراف (7)، 128) و در معارف ارزشمند اسلامی، این اصطلاح در دو معنای کلی به کار رفته است:
1 ـ مدت زمانی طولانی که با ولادت پیامبر اسلام (ص) آغاز و با شروع رستاخیز بزرگ پایان می یابد از این رو آن پیامبر الهی را پیامبر آخرالزمان نیز نامیده اند. (شیخ صدوق، کمال الدین، ج1 ، ص 190؛ علامه مجلسی، بحارالانوار، ج40، ص 177؛ ج2، ص 87؛ همچنین ر.ک: تفسیر قرطبی، ج4 ، ص 306؛ تفسیر طبری ، ج1 ، ص 557)
2 ـ مدت زمانی که با ولادت واپسین جانشین پیامبر اسلام (ص) حضرت مهدی (عج) مقارن شده و زمان غیبت و ظهور را در برگرفته، با شروع قیامت به انجام می رسد. آخرالزمان خود به دو مرحله کاملاً متفاوت تقسیم می شود: دوران نخست که در آن انسان به مراحل پایانی انحطاط اخلاقی می رسد. فساد اخلاقی و ستم همه جوامع بشری را فرا می گیرد و واپسین امیدهای بشری به ناامیدی می گراید. دوران بعد، عصر تحقق وعده های الهی وبه پیامبران و اولیای خدا است و با قیام مصلح جهانی آغاز می شود.
این محدوده زمانی نشانه هایی دارد که در اصطلاح «علایم آخرالزمان» خوانده می شود.
بخشی از مشخصه های آخرالزمان عبارت است از:
1 ـ گریز از دین
پیامبر اسلام (ص) درباره ویژگی های انسان های این دوران می فرماید: «زمانی بر مردم خواهد آمد که درهم های آنان دینشان خواهد بود و همت ایشان شکم شان و قبله آنها زنان شان. برای طلا و نقره، رکوع و سجود به جای می آورند. آنان همواره در حیرت و مستی خواهند بود. نه بر مذهب مسلمانی اند و نه بر مسلک نصرانی».
2 ـ دنیا پرستی
«زمانی بر امت من می آید که در آن زمان، درون های مردم پلید می شود؛‌ولی ظواهرشان به طمع مال دنیا آراسته می گردد، به آنچه در پیشگاه خداوند هست، دل نمی بندند. کارشان ریا و تظاهر است. خوف از خدا به دل شان راه نیابد و خداوند آنان را به عذابی فراگیر دچار سازد. آتنها چون غریق، خداوند را می خوانند؛ ولی او دعای شان را مستجاب نمی کند».
3 ـ آزمایش های بزرگ
یکی دیگر از ویژگی های این دوران امتحاناتی است که انسان ها در آن پشت سر می گذارند. با این آزمون ها، مردم به دو گروه تقسیم می شوند: موفق ها و ناموفق ها، در این باره پیامبر گرامی (ص) به حضرت علی (ع) می فرماید:
«ای علی! بدان شگفت آورترین مردم در ایمان و بزرگ ترین آنان در یقین مردمی هستند که در آخرالزمان ـ با آنکه پیامبر خود را ندیدند و از امام خود محجوب اند ـ به نوشته که خطی سیاه بر صفحه ای سپید است، ایمان می آوردند و ... ».
برای مطالعه بیشتر ر.ک:
1. فرهنگنامه مهدویت ، سلیمیان
2. مهدویت (پس از ظهور )، رحیم کارگر